Een nieuw jaar, met dezelfde nood en nieuwe hoop

Het begin van een nieuw jaar voelt voor veel mensen als een schone lei. Goede voornemens, nieuwe plannen, frisse moed. Even lijkt het alsof alles mogelijk is.

Maar voor miljoenen mensen is januari gewoon januari. En is er niets veranderd.

Armoede houdt geen rekening met jaartallen. Ze pauzeert niet tijdens feestdagen en verdwijnt niet vanzelf wanneer het nieuwe jaar begint. Ook dit jaar worden talloze gezinnen wakker met dezelfde vragen: Is er vandaag genoeg eten? Wat doen we als er iemand ziek wordt?

Bij For a Change zien we die werkelijkheid van dichtbij. Niet alleen in cijfers, maar in gezichten. In moeders die maaltijden overslaan zodat hun kinderen kunnen eten. In vaders die willen werken, maar geen kansen krijgen. In kinderen met dromen die groter zijn dan hun mogelijkheden.

Toch begint een nieuw jaar voor ons niet met moedeloosheid, maar met hoop.

Wat ons hoop geeft, zijn de kleine veranderingen die groot blijken te zijn. – Een gezin dat zich in de kerstvakantie geen zorgen hoefde te maken, omdat ze wisten dat er eten was. – Meer dan 200 kinderen die naar school kunnen en kwalitatief goed onderwijs krijgen, en daardoor zichtbaar beter presteren. – Kinderen die de juiste medische zorg ontvangen wanneer ze ziek zijn, omdat er een sponsor is die om hen geeft. – Gemeenschappen die stap voor stap leren hoe zij de cirkel van armoede kunnen doorbreken.

Het zijn geen spectaculaire verhalen. Maar het zijn wél verhalen van echte, blijvende verandering.

Aan het begin van dit jaar kunnen we niet beloven dat alles snel beter wordt. We kunnen niet zeggen dat dit het laatste jaar is waarin ontwikkelingshulp in Kwanjana nodig zal zijn. Dat zou onrealistisch zijn. Wat we wél beloven, is dat we blijven doen wat nodig is. Met zorg, met integriteit en met respect voor de mensen met wie en voor wie we werken.

Armoedebestrijding gaat uiteindelijk niet alleen over geven, maar over samen dragen. Over naast iemand staan in plaats van boven iemand. Over zien — en gezien worden.

Zoals bij Alex.

Tijdens één van de eerste weken van dit nieuwe jaar kreeg Alex een epileptische aanval bij het center. Annemarie en ik waren op dat moment in Kwanjana. Die ochtend begroette Alex mij nog met een grote glimlach en een high five. Ik zei zelfs tegen de fysiotherapeut: “Wat gaat Alex vooruit, hij ziet er zo goed uit.” En zij beaamde dat. Het ging echt goed met hem. Ook in de fysiotherapie boekte hij mooie vooruitgang. Wat een zegen.

Altijd wanneer ik Alex zie, denk ik terug aan het moment dat hij als baby bij ons binnenkwam. Ernstig ondervoed, met een gerimpeld gezichtje. We vroegen ons toen af of het niet te laat was. Maar na babyvoeding begon hij te groeien en zagen we wekelijks verschil. Zeker nu hij meerdere keren per week fysiotherapie krijgt — hij heeft cerebral palsy — is zijn vooruitgang zichtbaar. Hoewel hij epilepsie heeft ontwikkeld, kunnen we dankzij zijn sponsor medicijnen voor hem kopen en heeft hij toegang tot goede medische zorg.

Een uur later klopt Malumbo, de fysiotherapeut, op mijn deur. Alex heeft een epileptische aanval. Ik ga snel kijken. Zijn ogen zijn weggedraaid, zijn armen en benen maken schokkende bewegingen. In de ogen van zijn moeder zie ik pure angst. Bijna radeloos.

Malumbo zegt: “We moeten naar het ziekenhuis. Dit duurt te lang.” Yusuf, onze chauffeur, is nog niet bij het center. Ik bel hem en hij komt direct met de motor. Met twee auto’s vertrekken we. We halen snel wat spullen bij het huis van Alex en rijden richting het ziekenhuis. Alex schokt nog steeds. In stilte bid ik dat het snel mag stoppen.

Als we Yusuf langs de weg zien staan, stappen Alex en zijn moeder bij hem in de auto. Annemarie en ik rijden terug naar het center. Daar ligt mijn lange to-do-lijst, die ik die ochtend had willen afwerken. Maar wat is een to-do-lijst, als een kind je zo hard nodig heeft?

Dit is waar op dat moment de echte hulp nodig is.

Wat een zegen om collega’s te hebben met wie je dit samen mag dragen. Om Malawiaanse medewerkers te hebben die deze kinderen een warm hart toedragen en elke dag weer naar het center komen — om samen, stap voor stap, armoede te bestrijden.

Alex wordt opgenomen ter observatie en mag de volgende dag weer naar huis. Wat is het goed om hem daarna weer bij het center te zien.

Ziekte en armoede zijn niet verdwenen in 2026. Enkele dagen later wordt opnieuw een kind opgenomen. Een ander kind verbrandt zijn been en moet dagelijks voor controle naar het ziekenhuis. Wat een zegen dat we kunnen helpen — met Gods hulp en dankzij de steun van mensen in Nederland.

Dankbaar kijken we terug op alles wat het afgelopen jaar mogelijk was. En hoopvol kijken we vooruit. Naar een nieuw jaar waarin nog steeds veel nood is — en waarin we samen met u opnieuw mogen zoeken naar wegen van hoop.

Want echte verandering begint zelden met grote woorden. Ze begint met hoop en trouw. Elke dag opnieuw.